Korona norweska (NOK)

Norwegia jest jednym z najbogatszych krajów na świecie, cieszącym się jednym z najwyższych standardów życia. Dzięki elastycznemu sektorowi działalności finansowej i odpowiedzialnemu zarządzaniu zasobami, kraj ten może się poszczycić stabilną gospodarką,. Oficjalną walutę Norwegii jest korona norweska (NOK). Jej regulacja oraz obieg kontrolowane są przez krajowy bank centralny – Norges Bank.

Kurs korony norweskiej NOK/PLN

Jeśli szukasz bieżącego kursu korony norweskiej do złotego, przejdź do dedykowanej strony NOK/PLN. Poniższy wykres pozostaje elementem pomocniczym, natomiast ta strona koncentruje się na historii i charakterystyce korony norweskiej.

Wprowadzenie do waluty norweskiej

Korona norweska (NOK) jest jednostką monetarną Norwegii, a za emisję banknotów i monet odpowiada Norges Bank. Jedna korona dzieli się na 100 øre. Zamiast utrwalać na stronie edukacyjnej bieżące kursy lub rankingi obrotu, które szybko się dezaktualizują, aktualne notowania NOK/PLN są prezentowane na dedykowanej stronie kursowej.

Norwegia poza strefą euro

Europejski Obszar Gospodarczy (EOG) stanowi porozumienie pomiędzy 27 państwami członkowskimi UE a trzema narodami EFTA, czyli Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu. Do stowarzyszenia należą : Islandia, Liechtenstein oraz Norwegia. Ponieważ Norwegia nie jest członkiem Unii Europejskiej, lecz jest jedynie zrzeszona w EOG, zachowuje koronę norweską jako oficjalny środek płatniczy.

Historia korony norweskiej

Korona norweska została wprowadzona w 1875 roku, w chwili przystąpienia Norwegii do Skandynawskiej Unii Monetarnej (wraz ze Szwecją i Danią). Sojusz trwał do wybuchu I wojny światowej. Korona zastąpiła „speciedaler/spesidaler” (lub speci-dollar), walutę używaną w kraju w latach 1816-1875. Po rozwiązaniu unii, każdy z trzech krajów skandynawskich zdecydował się zachować swoją „koronę”.

Podczas funkcjonowania Skandynawskiej Unii Monetarnej, korona norweska określana była parytetem złota: jeden kilogram kruszcu równowarty był 2480 koronom. Używanie NOK jako złotego standardu zakończyło się w 1931 roku. W 1939 roku krajowa waluta była powiązana z dolarem amerykańskim, następnie podczas niemieckiej okupacji Norwegii z Reichsmarką, a pod koniec wojny z funtem brytyjskim. W 1992 roku bank centralny Norwegii odszedł od sztywnego kursu korony norweskiej, umożliwiając jej płynność w oparciu o kurs waluty obcej.

Korona norweska pod lupą

Angielskie tłumaczenie korony norweskiej – „krone” dosłownie brzmi „korona”. Symbol krajowy waluty to „kr”, a międzynarodowy skrócony kod to NOK. 1 NOK zawiera 100 øre. Monety występują w nominałach: 1, 5, 10 i 20 koron. Banknoty w nominałach: 50, 100, 200, 500 i 1000 koron.

Obecna seria banknotów Norges Banku obejmuje nominały 50, 100, 200, 500 i 1000 koron. Motywy serii VIII są związane z morzem i norweską historią morską; na banknotach znajdują się m.in. latarnia morska, łódź Gokstad, dorsz, statek ratowniczy oraz fala na otwartym morzu.

Monety zawierają elementy charakterystyczne dla Skandynawii: nordyckie ornamenty, drewniane obiekty sakralne lub łodzie wikingów. Niektóre monety mają charakterystyczną dziurę w środku, stanowiącą nawiązanie do pierwszych skandynawskich pieniędzy, które nawlekano na rzemyki i w ten sposób noszono.

Monety øre wycofano z obiegu od 2012 roku i istnieją one wyłącznie w formie elektronicznej. Ponieważ nie ma monet o wartości niższej od 1 sztuki korony norweskiej, ceny są automatycznie zaokrąglane w górę do liczby całkowitej. Na przykład jeśli zapłacisz 9,50 w sklepie spożywczym monetą 10 koron, nie otrzymasz reszty. Gdy opłaca się zakup kartą płatniczą, zostaniesz obciążony dokładną sumą – 9,50 NOK.

Od czego zależy kurs korony norweskiej?

Podobnie jak w przypadku innych walut, na kurs korony norweskiej mają wpływ trendy gospodarcze. Zarówno w odniesieniu lokalnym, jak i globalnym. Koronę norweską uważa się za stabilną walutę m.in. dzięki zrównoważonej polityce monetarnej państwa oraz silnej gospodarce opartej na złożach naturalnych, szczególnie na ropie naftowej i gazie ziemnym. Norwegia jest wiodącym eksporterem „czarnego złota” w Europie i począwszy od lat 70–tych udział węglowodorów w norweskim eksporcie rośnie i osiąga obecnie około 57%. Z tego powodu notowania NOK (uważanej jako walutę surowcową, podobnie jak dolar kanadyjski i dolar australijski) są w znacznym stopniu uzależnione od aktualnych cen surowców na świecie. Analogicznie, zmiany światowych cen surowców, w szczególności ropy naftowej i gazu ziemnego, przekładają się na zmiany kursu korony norweskiej.

Domeną norweskiej gospodarki jest również: żegluga morska, rybołówstwo oraz energia pozyskiwana ze źródeł odnawialnych. Elementy te kształtują produkt krajowy brutto kraju (PKB). Warto przy tym zauważyć, że wiele z tych branż jest własnością państwa. Kolejnym czynnikiem wpływającym na kurs korony norweskiej jest fakt, że kraj fiordów nie jest członkiem UE. Zawirowania europejskiej waluty i gospodarki nie przekładają się bezpośrednio na notowania korony.

Na kurs korony norweskiej wpływają również decyzje i komunikacja Norges Banku, zwłaszcza dotyczące stóp procentowych i perspektyw inflacji. Rynek może reagować zarówno na same decyzje banku centralnego, jak i na zmianę oczekiwań co do przyszłej polityki pieniężnej, dlatego tego typu informacje wymagają bieżącej weryfikacji zamiast utrwalania prognoz z konkretnego roku.

Korona norweska – jedna z najsilniejszych walut na świecie

Korona norweska jest walutą płynną, a jej kurs może podlegać wyraźnym wahaniom. Na NOK wpływają m.in. polityka pieniężna Norges Banku, kondycja norweskiej gospodarki, ceny surowców energetycznych oraz globalny sentyment rynkowy. Nie należy traktować korony norweskiej jako automatycznie bezpiecznej waluty ani zakładać, że określone otoczenie rynkowe musi prowadzić do jej umocnienia. Zachowanie kursu zależy od wielu czynników, a historyczne relacje nie gwarantują przyszłych wyników.

Siła nabywcza korony norweskiej

Siła nabywcza korony norweskiej zmienia się wraz z poziomem cen, inflacją oraz dochodami w Norwegii. Zamiast utrwalać na stronie edukacyjnej ceny pojedynczych produktów, które szybko się dezaktualizują, warto analizować aktualne dane makroekonomiczne i bieżące notowania NOK.

Bieżące dane o wynagrodzeniach, cenach i inflacji powinny być sprawdzane w aktualnych źródłach statystycznych, ponieważ szybko się zmieniają i nie są stałą cechą waluty.